كه ايمان افراد و جامعه‌ها ، سبب نزول و افزايش بركات الهى مىگردد ، گناه و ظلم و فساد نيز موجب قطع يا كمبود اين بركات مىشود و چه بسا بازتاب‌هاى ناگوار و عذاب‌هاى دردناك دنيوى و اخروى به دنبال مىآورد ؛ چنان كه خداوند در مورد قوم « سبأ » مىفرمايد : « فَأَعْرَضُوا فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ سَيْلَ الْعَرِمِ . . . » « 1 » پس ( چون قوم سبأ از شكر خداوند ) اعراض كردند ، ما نيز سيل ويرانگر را بر آنها فرستاديم . بر اثر اين سيل كه با شكسته شدن سدّ عظيم « عَرِم » همراه بود ، باغ و بوستانشان به دشت خشك و پر از شوره گز تبديل شد و بدين سال مجازات شدند . « . . . جَزَيْنَاهُم بِمَا كَفَرُوا وَهَلْ نُجَازِي إِلَّا الْكَفُورَ » « 2 » ما آنها را به جهت ناسپاس بودنشان مجازات كرديم و آيا جز ناسپاسان را مجازات مىكنيم ؟

--> ( 1 ) . سبأ ( 34 ) ، آيهء 16 . ( 2 ) . همان ، آيهء 17 .